logo jongleren
Artikel

In gesprek met Nichola Capel

Geplaatst op: 24 januari 2019

Ik ga niet op voorhand zeggen: nee, dat kan niet, dat lukt niet, dat kan ik niet.

 

Nichola Capel (Londen – Hampstead Heath, 1969) is officemanager bij Primo Schiedam. Zij leidt het secretariaat en heeft daarnaast tal van andere werkzaamheden.

Door Herman Lamferkamp, directeur Montessori Schiedam 


“Mijn taken als officemanager zijn divers, ik voer ondersteunende werkzaamheden uit voor de bestuurder en ik ondersteun de raad van toezicht, de GMR en de directeuren als zij vragen hebben. Ik geef daarnaast leiding aan de twee dames van het secretariaat bij ons op kantoor. En ik stem veel af met de mannen van huisvesting als het gaat om facilitaire zaken binnen het bestuurskantoor, want soms zit daar overlap in. We doen veel dingen ook gewoon samen.”

 

De kracht van Primo is dat al onze medewerkers merken dat het een goede club is waarbij zij werken.

 

“Op het bestuurskantoor doen wij onwijs veel met een kleine groep mensen. In de scholen realiseren mensen zich dat niet altijd. Ik roep ook altijd: houd er rekening mee dat de scholen en alle personeelsleden onze klanten zijn. Wij maken deel uit van het geheel. Iemand die op het bestuurskantoor werkt, is in dat geheel even belangrijk als een leerkracht voor de klas. Want als jij je werk niet goed doet, waardoor bijvoorbeeld het salaris van de leerkracht niet klopt, dan hebben uiteindelijk de kinderen daar ook last van. De schakel, dat zijn wij. Wij zijn niet alleen samen bezig om nieuwe leerkrachten te werven, we zorgen ook dat de mensen die wij hebben, willen blijven. Daar zit onze specialiteit. Mensen die bij ons werken, moeten zich gewaardeerd voelen. De organisatie van Primo-studiedagen en een avondje uit, zoals wij in december hebben gedaan, dat doe ik graag. Dat begint met een uitnodiging, de zorg dat alles goed geregeld is, en een verhaal van Peter, zodat onze mensen de aandacht krijgen die zij verdienen. Het is een manier van dankjewel zeggen. De kracht van Primo is dat al onze medewerkers merken dat het een goede club is waarbij zij werken.”

 

Out-of-the-box

“Behalve ondersteuning bieden, vind ik het leuk om veel verschillende dingen te doen, om een beetje out-of-the-box bezig te zijn. Ik word erg ongelukkig van productiematig werk. Of dat nou de hele dag de telefoon opnemen is of de hele dag briefjes uittikken. Ik heb afwisseling nodig en ik wil ook gewoon mijn hersens kunnen gebruiken.

Ik lees veel, ook veel vakliteratuur. Mijn interesse is heel breed, want mijn vak is ook heel breed. Soms lees ik iets dat ik naar anderen doorzet. Dat vind ik leuk: dat ik iets lees, dat deel met een paar mensen en dat er vervolgens ook wat mee gebeurt.

Vanuit mijn interesse voor communicatie doe ik de eindredactie van Jongleren, de nieuwsbrieven van Primo, de website van Primo en ik ondersteun daarin ook de scholen. Sinds kort neem ik ook deel aan netwerk communicatie, gestart vanuit de PO-raad. Zo hou ik de zaag scherp.

Binnenkort ben ik officieel de functionaris gegevensbescherming. Ook werk ik als bovenschools ICT-coördinator, met de nadruk op coördinator. Ik ben niet echt van de systemen, al weet ik er wel veel van. Het is niet zozeer de inhoud, maar meer of alles gewoon loopt en werkt. Daarom beheer ik (functioneel) Office365, dus dat zijn alle e-mailadressen, de e-mailgroepen en de Office365-groepen binnen Primo.”

Leuk werk

“Ik heb een aantal jaren rondgelopen op de KUB (Katholieke Universiteit Brabant). Daar begon ik met rechten en ben ik tussentijds overgestapt naar Taal- en cultuurwetenschappen. Ik heb verschillende richtingen gevolgd, zoals tweetaligheid, tekstwetenschappen, massacommunicate en kinder- en jeugdliteratuur. Maar het was gewoon te veel, dus op een gegeven moment ben ik daar wel een beetje in verdwaald. Toen ik ging werken, vond ik dat zo ontzettend leuk en is langzaam dat kaarsje van die studies uitgegaan.

Ik werk nu zo’n acht jaar bij Primo. Voordat ik hier kwam werken, heb ik negen jaar in verschillende functies bij Lucas Onderwijs gewerkt. De laatste vijf jaar was ik daar coördinator van de Lucas Academie. Een rol die ik ook weer in het klein heb opgepakt voor Primo. Maar daarvoor had ik verschillende andere banen, waaronder bij Arthur Andersen (consultancy), Abraxax (ICT) en de ECT (containeroverslagbedrijf). Ook in deze bedrijven hield ik mij bezig met professionalisering, communiceren, organiseren, plannen en coördineren, met een knipoog naar de ICT. Bij Primo komt al deze opgedane kennis mooi samen.

Waar ik sta over vijf jaar moet je mij niet vragen. Ik ben altijd jaloers op mensen die hun passie aan een plan koppelen. Vroeger, toen ik wat jonger was, dacht ik weleens: moet ik een plan hebben? Maar ik kan daar niet zoveel mee. Het belangrijkste is voor mij dat ik over vijf jaar nog steeds plezier in mijn werk heb.”

 

Samen

“Een van de kernwaarden van Primo is Samen. Wij delen het kantoor met Wijzer. De meeste mensen die op het bestuurskantoor zijn, werken niet voor Primo. Wij zijn dus een beperkt gezelschap en zorgen met elkaar dat de zaken goed worden geregeld. Zo werkt de afdeling personeel nauw samen met financiën, en financiën weer nauw samen met huisvesting. Een mooi voorbeeld van hoe wij met elkaar omgaan, is hoe tijdens het avondje uit in december verschillende mensen (leerkrachten, collega’s van kantoor) spontaan gingen helpen om de bonnetjes uit te delen of op te ruimen. Dat gaat dan heel natuurlijk; we doen het samen.”

 

Helden

“Mijn helden zijn geen beroemdheden. Het zijn de mensen met wie ik heb gewerkt en die mij hebben geholpen in mijn ontwikkeling. Maar ook mensen die je vluchtig ontmoet. Mensen die, als je ervoor open staat, je iets te vertellen hebben waar je ook echt wat van kan leren, al is het maar dat je de dag met een glimlach begint…

 

Ik heb het nog nooit gedaan dus ik denk dat ik het wel kan…

 

Ik heb iedere dag weer een ander motto. Toen ik na de Covey-dag met een gedeelte van het team van De Singel nog een hapje ging eten, zei ik: ‘Wat ik zo’n mooie kreet vind is: Ik heb het nog nooit gedaan dus ik denk dat ik het wel kan… van Pipi Langkous.’ Marjan riep meteen: ‘Maar dat ben jij, jij bent Pipi!’ Dat is dus een motto dat ik er zeker in ga houden.”