logo jongleren
Artikel

Mobiliteit, vrijheid of toch niet?

Geplaatst op: 24 januari 2019

Miranda Bender werkt sinds 1995 in het onderwijs. Met hart en ziel werkte ze op verschillende groepen en bij verschillende scholen in Schiedam. Dat was soms even wennen, maar het kwam altijd goed met leuke klassen, collega’s en scholen. Maar bij de school om de hoek kon ze haar draai niet vinden…

door Miranda Bender, leerkracht Het Windas 


Het was maart 1995, ik zat in het laatste jaar van de pabo en was zo goed als klaar. Het was de tijd van even invallen en dan al snel een baan vinden. Op de pabo werd een praatje gehouden door bestuurders van verschillende gemeenten. Het praatje van de heer Lex Tigges bleef mij bij en ik heb toen een afspraak gemaakt. Na een kort gesprek kon ik gaan invallen. Zo heb ik in een paar weken een aantal scholen gezien. Allemaal fijne en leuke scholen. Ondertussen was mijn diploma binnen en was ik voor een langere periode aangesteld op De Taaltuin. Dat was een heerlijke tijd, een combinatie van een paar dagen groep 6 en een paar dagen een kleutergroep, waarin ik heel veel leerde. In december liep deze aanstelling af en kon ik vanaf januari een eigen kleutergroep krijgen op de Annie M.G. Schmidtschool. Vanaf toen kon ik helemaal mijn ei kwijt en legde mijn hart en ziel bij de kleuters. Ik volgde cursussen, werd er steeds beter in en uiteindelijk zelfs best wel goed. We hadden het goed op de Annie (zoals we de school liefkozend noemden) en de school groeide rap. Over mobiliteit had ik nog nooit gehoord en überhaupt nog nooit over nagedacht. Je ging gewoon niet weg bij deze school. De mensen wilden er juist graag komen werken. Na een aantal hele goede jaren kwamen er ook mindere jaren en jaar na jaar verdween er wel een leuke, gewaardeerde collega. De wijk ging op de schop en de kinderen bleven weg.

We wilden wel blijven bestaan, dus we verzonnen een nieuwe constructie. We begonnen er een nieuwe school bij, namelijk de Montessorischool. Er werden echte Montessorianen aangenomen en het liep prima. Maar na een aantal leuke jaren kwam er toch een fusie. De Montessorischool moest kunnen groeien en de Annie M.G. Schmidt ging fuseren met De Kring. Als scholen gaan fuseren, zijn er vaak mensen te veel en dat was ook zo in dit geval. Toen kwam de gedachte van verplaatsen opeens wel heel dichtbij. Er werd druk gerekend, welke leeftijdsgroep zat in de gevarenzone? Wie moest er misschien wel ‘weg’? Echt weg was het natuurlijk niet, want Primo had de nette regeling dat je verplaatst werd of in de invalpool terecht zou komen. Maar ja, na twintig jaar ‘Annie’ was dat niet iets waar je op zat te wachten. Je veiligheid viel opeens weg. Wat nu? Gelukkig kwam er af en toe een vacature voorbij.

 

Terug naar De Taaltuin

Zo koos ik ervoor om vrijwillig weg te gaan en mij te verplaatsen naar, jawel, De Taaltuin, waar ik ooit was begonnen in 1995. Het viel een beetje tegen. Na twintig jaar op dezelfde school, met dezelfde mensen gewerkt te hebben, was ik een gewend geraakt aan allerlei regels die ik als vanzelfsprekend vond en, heel naïef natuurlijk, dacht dat het er overal zo aan toe ging. Ik was immers niet anders gewend. Nou en anders was het er. Niet vervelend hoor, maar wel totaal verschillend. Maar gelukkig went alles en na een jaartje voelde ik mij daar ook prima op het gemak. Ik had een leuke klas, leuke ouders en leuke collega’s.

Draai vinden

Anderhalf jaar later ging echter het gebied Vijfsluizen in de renovatie en stond ik iedere dag daar zo’n 30 tot 40 minuten in de file. Hmmm, niet echt prettig als je weet dat je in 20 minuten thuis zou kunnen zijn. En toen kwam weer de gedachte van verplaatsen in mij op. Ondertussen vlogen de vacatures je om de oren en kon je overal zo’n beetje wel terecht. Ik was een aantal jaar daarvoor verhuisd naar Maassluis, dus waarom in de file blijven staan? Ik kon ook om de hoek gaan werken. Primo en Wijzer werkten immers zo’n beetje samen, dus wat kon er nou misgaan? Ik was mij ervan bewust dat het op deze school ook weer anders zou zijn, dus ik was goed voorbereid, toch? Ik begon halverwege het schooljaar een nieuwe opstartgroep op een school in Maassluis, bijna om de hoek van waar ik woon, dus geen files en gedoe meer. Lekker snel thuis. Ik begon met groot plezier, ik moest even wennen aan een klas vol jonkies, maar deze waren al snel aan mij en mijn regels gewend en de ouders waren heel blij met mijn aanpak. De school vond ik wat lastiger, ik wilde de eerste weken niet ‘klagen’, maar het was toch wel heel anders dan in het prettige Schiedam. Lag het aan mij? Kon ik gewoon niet zo goed tegen verandering? Was ik lastig als ik vragen stelde over de regels en aanpak? Was ik vervelend als ik andere dingen voorstelde die misschien handiger werkten of niet nodig waren volgens inspectie? Ik kon mijn draai niet echt vinden en begon al snel met weemoed terug te denken aan dat fijne Primo, waar iedereen mag zijn wie hij is, waar je niet te veel bemoeienis hebt van bovenaf (in mijn beleving tenminste) en waar ik iedere dag toch wel met heel veel plezier naartoe ging. Dat was nu niet meer het geval, en dat is niet fijn als je vijf dagen werkt. Dus wat nu? Is het raar om terug te gaan naar Primo? Misschien wel, maar op dat moment kwam er een vacature langs van een school waar ik al jaren wilde werken. Was dat toeval? Nee, ik dacht het niet en ik reageerde. Ik hoopte dat ik deze korte uitstap naar Wijzer goed uit kon leggen en waarom ik weer terug wilde. Ik werd gelukkig aangenomen en wat was ik blij!

 

Prettig samenwerken

Vanaf dag 1 heb ik het geweldig op Het Windas. Dit is wat ik zocht. Met elkaar en op een prettige manier samenwerken zijn daar kernwoorden. Natuurlijk is het heel hard werken, maar dat geeft niet, zolang je het maar leuk hebt. En ik, ik ga weer iedere dag met heel veel plezier naar school. Nee, het lag dus niet aan mij. Ik was gewoon verwend, ik heb op hele leuke scholen gewerkt in Schiedam en ik wilde het niet voor minder doen. Mobiliteit, het lijkt zo makkelijk en leuk, maar denk goed na over wat je achterlaat en wat je ervoor terugkrijgt. In mijn geval is het goed gekomen!